Frido Smulders

Wetenschapper

Wil je het interview meteen beluisteren? Het staat onderaan deze pagina in de Soundcloud-embed (of op jouw favoriete podcastplatform).

Eén keer in de zoveel tijd interview ik een wetenschapper die gespecialiseerd is in creativiteit of innovatie. Omdat deze specialisten natuurlijk als geen ander – op meta-niveau, als het ware – kunnen uitleggen hoe een creative achiever succesvol wordt. Deze keer ging langs bij Frido Smulders in Delft.

Frido Smulders is Professor Entrepreneurship aan TU Delft, gespecialiseerd in ‘Entrepreneurial Innovation’. Hij haalde zijn Master Aerospace Engineering aan dezelfde universiteit en hield zich voor zijn afstuderen bezig met de ontwikkeling van glare, een superdun aluminium dat bijvoorbeeld gebruikt wordt op de romp van de Airbus A380. Op dit moment houdt Frido zich in zijn Lab vooral bezig met hoe bedrijven innoveren en werkt hij samen met o.a. Shell, Rabobank en Unilever. Ik wilde Frido graag interviewen omdat hij als geen ander weet hoe ondernemingen structuren en samenwerkingsverbanden kunnen creëren die vernieuwing faciliteren. Vooral voor grote ondernemingen is dat van essentieel belang om een creative achiever te kunnen zijn.

Het werd een lang en diepgaand gesprek – waar ik helaas hier en daar wel wat zijpaadjes en uitwijdingen af moest snijden om het gesprek richting één uur te editen. We begonnen natuurlijk – zoals altijd – over Frido’s jeugd. Frido bleek als tiener al bezig met ‘autonoom innoveren’, al kende hij dat begrip natuurlijk nog niet. Verschillende onderdelen van verschillende brommers sleutelde hij aan elkaar om zijn brommer op te kunnen voeren en tegelijk ook vering in zijn voorvork te hebben. Een echt techneut dus. Delft leek mij een voor de hand liggende keuze, maar Frido was liever in Brabant gebleven. Lucht en Ruimtevaart dwong hem toch naar Delft te gaan. Die studie wilde hij doen, omdat raceauto’s zijn passie waren. Helaas stonden zijn docenten niet echt open voor een enthousiaste student die de wijsheden van de luchtvaart-aerodynamica wilde toepassen op raceauto’s. Omdat hij niet zoveel met vliegtuigen had, studeerde hij af op materialen. Meer in het bijzonder, glare, een superdun, maar sterk soort gelaagd aluminium, vermengd met glasvezel, waarmee de romp van een vliegtuig wordt bedekt (anderhalf keer zo sterk als staal, leerde Wikipedia mij).

Tijdens een stage in Monaco las hij Zen and the Art of Motorcycle Maintenance, wat hem deed realiseren dat er óók mensen waren die helemaal niets begrijpen van technologie. Vlak daarna besloot hij dat hij intermediair wilde worden tussen mensen die technologie begrijpen en mensen die dat niet doen. Hij werd even journalist (na het volgen van een LOI-cursus, omdat hij grappig genoeg niet heel talig was) en daarna innovatie-adviseur bij de Innovatie Advies Groep (onderdeel van TNO). Daarna ging hij toch weer terug naar de TU, omdat hij binnen Industrieel Ontwerpen (IO) de kans kreeg om zich bezig te houden met het managen van IO; wat eigenlijk neerkomt op het managen van innovatie. Hij promoveerde er op ‘entrepreneurial innovation’, wat neerkomt op innoveren, zoals startups dat doen, met een open dialoog tussen alle specialisten binnen een organisatie, die nog niet vastgeroest zitten in bepaalde rationaliteiten. Open-minded innovation, zou ik het zelf noemen. Want binnen grote organisaties, zo stelt Frido in het interview, is innoveren bijna een productieproces geworden. Super efficiënt, maar alleen maar gestuurd door de (rigide) cultuur en bestaande wetmatigheden.

Frido bespreekt de uitvinding van de beroemde Post-it notes, om te illustreren hoe moeilijk het is voor bedrijven om een nieuw ‘kindje’ de ruimte te geven zich te ontwikkelen. Startups hebben daar dus wel de ruimte voor, maar grote, winstgedreven organisaties, die aandeelhouders tevreden moeten stellen en op korte termijn ROI moeten realiseren niet.

We hebben het verder nog over Shell, de energie-transitie, onderwijs (hoe het onderwijs leerlingen alleen in goed en fout leert denken), over de ‘narrative fallacy’ (uit het boek The Black Swan) van Nassim Taleb, over de onzin van de stelling dat 90% van de innovaties mislukt (want innoveren is een werkwoord, volgens Frido), de innovatiekracht van de luchtvaart (of beter; de afwezigheid ervan), over de Corona-pandemie (en het trial and error proces dat erbij hoort), Hyperloop, en ga zo maar door.

Luister het hele interview hieronder of op het podcastplatform van jouw voorkeur. Of lees het samenvattende interview in de Adformatie.